Er is een filmpje van een meisje van ongeveer drie. Ze is buiten aan het spelen als ze voor het eerst iets ontdekt: haar schaduw. Ze schrikt. Wat is dat? Ze loopt weg, maar de schaduw loopt mee. Ze gaat zitten, de schaduw ook. Ze draait zich om, maar dan is de schaduw achter haar. Ze snapt het niet. Ze wil ervan af. Maar het lukt niet. Uiteindelijk loopt ze door. Hoe het afloopt zie je niet.
Ik denk vaak aan dat meisje als ik met mensen werk die spreekangst hebben. Want spreekangst is een soort schaduw. Ze is er altijd, maar in het dagelijks leven merk je haar nauwelijks. In de wandelgang, aan de keukentafel, in een goed gesprek is er niks aan de hand. Maar zodra je in de spotlight staat, wordt je schaduw groter. Veel groter. Ze valt niet meer te negeren. En dan doen we precies wat dat meisje deed. We schrikken. We willen ervan af. We draaien ons om, rennen weg, proberen haar te slim af te zijn. We leren onze presentatie uit ons hoofd, nemen bètablokkers, vermijden situaties. Maar de schaduw loopt mee. Altijd.
Soms heeft die schaduw het gezicht van iemand anders. De vrouw die haar wenkbrauwen optrekt is niet de juf die altijd vond dat het beter kon. De man op de eerste rij die gaapt is niet je vader die geen interesse had. Ze doen niets verkeerds, maar jij kijkt door de bril van toen. De schaduw is niet je vijand. Ze is dat deel van je dat gezien wil worden. Niet het 'slechte' deel maar het deel dat je ooit hebt weggestopt omdat het veiliger was. Je boosheid, je kwetsbaarheid, je verlangen om gehoord te worden. Het zit er nog, en het vraagt om erkenning.
Je raakt je schaduw niet kwijt. Dat hoeft ook niet.
Je kunt leren om door te lopen.
Bekijk het filmpje van een meisje dat voor het eerst haar schaduw ontdekt. Twee minuten. Geen woorden nodig. Alma discovers her shadow
Herken je je schaduw? Neem gerust contact op voor een vrijblijvend gesprek.