Geluksvogels

Vanavond was ik op de school van mijn oudste zoon. Zijn klas had een presentatie van de werkstukken waar ze drie maanden aan hebben gewerkt. De grote zaal stond vol kraampjes met zelfontwikkelde producten. Van haargel tot een bruidstaart, van de werking van placebo's tot kunstmatige intelligentie. De opdracht was: kies iets uit waar je nieuwsgierig naar bent, ga het maken, onderzoeken en schrijf je bevindingen op.

De kraampjes waren mooi aangekleed en sfeervol. Ik ben bij overal langsgegaan. Trots vertelden de leerlingen alles wat ze wisten, hoe ze eraan hebben gewerkt, wat voor vondsten ze hebben gedaan en waar ze naar toe willen. Goed of slecht? Daar ging het niet om. Alleen wat ze ontdekt hadden telde.

Ik liep het schoolplein op en merkte dat ik nog steeds glimlachte. Om te beginnen was ik natuurlijk supertrots op mijn zoon. Maar ook op die andere dertig pubers, die zichzelf en hun product met volle overgave hadden gepresenteerd. Nergens, maar dan ook echt bij helemaal niemand, heb ik een spoortje spreekangst gezien. Integendeel.

Mooi toch, dat je niet alleen wordt beoordeeld op noodzakelijk geachte kennis, maar dat je mag praten over iets wat je echt boeit en waarin je zelf de expert bent? Ik mijn tijd was dat helaas wel anders… En wat te denken van de expertmeeting waar ik laatst was. Die ging over het ontwikkelen van ondernemersvaardigheden bij leerlingen in het voortgezet onderwijs. Presenteren is anno 2011 namelijk een belangrijke ondernemersvaardigheid. Die experts hadden hier eens moeten komen kijken.

Vanavond heb ik jonge ondernemers aan het werk gezien. Oké, ik hoor nog het gemopper van mijn zoon tijdens de voorbereiding. Geen wonder: hij is vijftien, dus dan moet je mopperen, maar hij weet niet half wat voor geluksvogel hij eigenlijk is.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen