Femke, wat nu?

Zoals al mijn deelnemers weten, gebruik ik Femke Halsema als voorbeeld in trainingen. Maar nu vertrekt ze uit de politiek! Hoe moet ik nu het effect van lichaamstaal illustreren? Wie glimlacht er net zo charmant bij het uitspreken van een neutrale tekst? Wie kijkt net zo olijk uit haar ooghoeken? Wie giechelt en frunnikt even meisjesachtig aan haar haar? Wie geeft net zo’n helder voorbeeld van vriendelijk en benaderbaar lage statusgedrag?

Vergis je niet. Femke kreeg de Thorbeckeprijs vanwege haar politieke welsprekendheid. ‘Met een mix van vaak gespeelde boosheid, creativiteit en werkelijke charme weet zij tegenstanders in een debat in de hoek te drijven.’ Aldus het juryrapport. Zelf was ze het trouwens absoluut niet eens met de term ‘gespeelde boosheid’. Die boosheid was oprechte verontwaardiging, bijvoorbeeld over de hoofddoekjesbelasting.

In haar afscheidsoptreden bij Pauw en Witteman vertelde ze hoe ze zo nodig haar emoties in bedwang houdt. Bijvoorbeeld bij de aankondiging van haar afscheid. ‘Ik was ontzettend bang dat ik dat niet zonder huilen zou redden,’ onthulde ze.

Witteman: ‘Zou u zich daarvoor schamen dan?’

Femke: ‘Nee, natuurlijk niet. Maar op belangrijke momenten in je politieke carrière wil je liefst zelf de regie houden. Dan ben je toch bang dat je emoties het overnemen.’

Pauw: ‘Hoe kun je oefenen dat je niet gaat huilen?’

Femke: ‘Het helpt als je de tekst die je wilt uitspreken al een aantal keren hebt doorgenomen. Daardoor krijg je meer afstand.’

Het typeert haar veelgeprezen manier van werken, die we hebben leren kennen tijdens kamerdebatten. Femke: ‘Het is een kwestie van je heel goed voorbereiden en dan kort en puntig je boodschap brengen.’

Zo is het. En tot er een beter voorbeeld opduikt, blijf ik Femke gewoon gebruiken.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen