Ver weg is dichtbij

Een middagje op de bank met mijn zoon van tien.
Voor ons liggen een tekenvel en kleurpotloden.
‘Wat is het verste plekje bij je vandaan?’ vraagt hij gewichtig.
Ik moet raden.
‘China?’
‘Nee.’
‘De Noordpool?’
‘Nee.’
‘De maan dan?’
‘Nee, ook niet.’
Hij pakt een potlood en tekent de aardbol.
‘Dit  is de wereld,’ zegt hij, ‘en jij staat er bovenop. Je gaat lopen en lopen en lopen…’
Hij tekent een boog naar de Zuidpool. En stopt.
‘Dit is ver, maar niet het verste.’
Zijn potlood gaat terug naar het noorden.
‘Weet je waar je dan terecht komt? Naast jezelf!  Dus het verste plekje van je vandaan is het plekje naast je.’
Trots is hij, apentrots.
En terecht, dat had ik nooit kunnen raden.
Het is bovendien zo’n bruikbare gedachte. Het geldt bijvoorbeeld ook voor leren presenteren. Dat lijkt vaak een lange weg, maar het is in wezen een zoektocht naar je eigen kracht. En die ligt doorgaans binnen handbereik. Je moet hem alleen nog even ontdekken en activeren.

Reacties  

 
#2 karin 17-02-2011 21:15
oh ja, en er is een boekje dat heet; Ver weg is toch dichtbij, mooi boekje, spiritueel en filosofisch en vergelijkbaar met de bevinding van Tos.

Groet,

karin
Citeer
 
 
#1 karin 17-02-2011 21:13
Mooi
Citeer
 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen