De verschrikkelijke...

14 september 2017

Dit is wat menigeen in dit jaargetijde overkomt: je bent terug van vakantie en relaxter dan ooit. Drie weken lang geen werkmail gelezen, geen kartrekkersoverleg gehad, laat staan een functioneringsgesprek. Maar dan is het weer maandag. En jawel, de eerste die je tegenkomt op kantoor is je Verschrikkelijke Collega/Klant/Leidinggevende. Weg energie, weg nieuw elan, weg zorgeloos bestaan. Wat nu?

Hoe kom je in godsnaam van hem af? Ontkennen kan niet. Van je af poetsen ook niet. Er een ander licht op laten schijnen wel. Vanuit een ander perspectief kijken.
Je Verschrikkelijke negeren lijkt veruit de aanlokkelijkste optie. Maar een nadeel van veel Verschrikkelijken is dat ze dat niet zomaar laten gebeuren. Ze volgen je als een schaduw.
Daarom is dit een handige optie 2: een bedoeling zien te ondekken in dit onvermijdelijke contact. Want hoe je Verschrikkelijke X er ook uitziet, er is doorgaans een reden waarom juist deze persoon op je zenuwen werkt. Want de meeste mensen die kampen met een Verschrikkelijke X komen hem in verschillende gedaanten en in verschillende levensfasen tegen. Het gaat dus meestal niet om die ene Verschrikkelijke tot wie je je in het hier en nu mee moet zien te verhouden, maar ook om al die andere soortgelijke Verschrikkelijken die al eerder je pad kruisten. De Verschrikkellijke is dat deel van je zelf dat je ontkent, waarvan je doet alsof het er niet is, maar dat altijd om erkenning zal blijven vragen. Let op: het is niet het zogenaamde ‘slechte deel’ van jezelf! Het is een deel dat graag mee wil doen en dat gezien wil worden. De Verschrikkelijke brengt je in contact met dat deel van jezelf.

En ja, dat is een stroef contact, want het gedrag van je Verschrikkelijke staat vaak haaks op (een van jouw) kernwaarden. Houd je van harmonie en nuance? Dan is jouw Verschrikkelijke waarschijnlijk erg direct of zelfs ronduit bot. Houd je zelf juist van van luid en duidelijk zeggen waar het op staat? Dan is je Verschrikkelijke tien tegen een iemand die omslachtig zijn woorden kiest en in jouw ogen nooit een standpunt durft in te nemen.
Maar nogmaals: je kunt je Verschrikkelijken best eens negeren, maar hem eeuwig ontlopen lukt zelden. Wat helpt is om uit te zoeken wat jouw Verschrikkelijke voor jou zo verschrikkelijk maakt, wat dat zegt over jezelf én hoe je beter met jullie verschil in waarden kunt omgaan. Dat is een van de onderwerpen van de training Profilering & invloed. Daarin komt bijvoorbeeld aan de orde hoe je je ergernis kunt ombuigen naar positieve communicatie, met respect voor ieders waarden, die het samenwerken vergemakkelijkt. En dat heeft trouwens niet alleen voordelen voor je werkende leven, maar ook voor het omgaan met je Verschrikkelijke Buurman/Kleine neefje/Nieuwe Vriend van je Ex.

Neuropsycholoog Erik Scherder zegt in een artikel in De Standaard:
‘Als je je moet inspannen om een probleem op te lossen, krijg je meer verbindingen in je hersenen, meer complexiteit. Dat is goed. Tijdens een lezing maak ik vaak het grapje: heeft u een rotcollega? Ideaal. Want dan moet je daarmee leren omgaan, het prikkelt je hersenen.’
Dus neem een voorbeeld aan de hoofdpersoon van dit filmpje. Onderzoek je schaduw en probeer te achterhalen wat die van je wil.

 

| Rubriek Persoonlijke profilering

Wat zij net zei

19 maart 2017

manterruptingOoit zat ik in een Vereniging Van Eigenaren. Met alleen mannen. En niet zomaar mannen, nee, drie mannen vol dadendrang die panden opkopen, opknappen en verhuren. Die dagelijks doorpakken, hard praten (want dan schiet het op) en niet luisteren (want dan schiet het nog sneller op).

De eerste vergadering leek het alsof ik minstens 150 jaar was teruggeworpen in de tijd. 163 jaar om precies te zijn: de tijd waarin kiesrecht nog was voorbehouden aan mannen met een bovenmodaal inkomen en Aletta Jacobs nog geboren moest worden. De drie heren zaten zo evident niet op mijn inbreng te wachten dat ik het niet eens probeerde. Ik knikte maar wat, deed alsof ik geboeid was en verbeet mijn ergernis.

De volgende vergadering zou het anders gaan, nam ik me heilig voor. Aldus geschiedde. Ik mat mezelf een hoge status aan (nog even opfrissen wat statusgedrag is?). Ik zat rechtop, keek de mannen nadrukkelijk aan en onderbrak hén. Ik zei wat ik wilde zeggen, niet één keer, maar steeds opnieuw, onder het motto “voor herhalen, toets 1”.

Werkte het? Absoluut! Ze konden niet meer om me heen. Maar mijn ‘likeability’ was tot nul gereduceerd. Comfortabel? Nee. Had ik veel gewonnen? Integendeel. De sfeer was akelig en de follow up was nihil; afspraken werden niet nagekomen en de volgende vergadering liet lang op zich wachten.

Dus dit is de spagaat: gedraag ik me vriendelijk en meegaand, dan word ik niet serieus genomen. Stel ik me zelfverzekerd op, dan ben ik een bitch die als hinderlijk en onvrouwelijk aan de kant wordt gezet.

Nu ben ik niet de enige die daarmee te maken heeft. Nog steeds worden deskundige vrouwen te vaak overruled. Er is zelfs een term voor bedacht: manterrupting, ofwel het onnodig onderbreken van een vrouw door een man. Bekijk dit filmpje.
En bovendien: niet alleen worden vrouwen vaker in de rede gevallen, ze krijgen ook minder waardering voor hun bijdrage in teamverband. “Gender bias”: de vaak onbewuste neiging om meer waarde te hechten aan de woorden en daden van mannen dan aan die van vrouwen (Madeline Heilman, New York University, 2005).

Daar hebben trouwens niet alleen vrouwen last van, daaronder zuchten ook mannen die niet passen in het profiel van de zelfbewuste aanpoter. Mensen die zich niet gedragen volgens het stereotype van hun eigen sekse (lage-status-gedrag voor mannen, hoge-status-gedrag voor vrouwen) worden immers negatief beoordeeld. Het Backlash-effect heet dat (zie: Rudman en Phelan, de Status Incongruency Hypothese, 2012). Niet voor niets werd naast Marianne Thieme ook Emile Roemer consequent als verliezer aangewezen in de verkiezingsdebatten.


Zo word je gehoord en gezien: drie tips
Is er in de afgelopen 163 jaar dan echt helemaal niets veranderd? Zeker wel: ook vrouwen hebben ondertussen kiesrecht. Ze gaan massaal naar de universiteit en nemen steeds vaker vooraanstaande posities in.
Toch komen in onze training Persoonlijke profilering & invloed veel deelnemers onder andere met de vraag “hoe zorg ik dat ik echt word gehoord in een vergadering?”
Voor de duidelijkheid: Valkenburg Trainingen is geen bureau speciaal voor vrouwen. Waarom zouden we? Juist de mix van leeftijd en geslacht blijkt keer op keer boeiend. Onderstaande drie tips zijn dan ook bedoeld voor iedereen die zijn zeggingskracht wil vergroten.


1. Wat zij net zei
Om te beginnen een tip uit het artikel “Wat zij zegt, dat is echt een goed idee” van Anouk Vleugels in NRC. De intro daarvan luidt als volgt: “Vrouwen worden vaker in de rede gevallen dan mannen en krijgen minder waardering voor hun werk. Stafleden in het Witte Huis hebben er al iets op gevonden: tijdens vergaderingen fungeren ze als elkaars ‘versterker’. Dat werkt.”
Kort gezegd komt het hierop neer: je spreekt van tevoren met iemand af dat de een het punt van de ander herhaalt. Niet in dezelfde woorden, maar wel met zinnen van gelijke strekking; en zo mogelijk met een ander voorbeeld, zodat je niet kan worden beschuldigd van napraten.
Amplificatie wordt dat genoemd: je stem klinkt dubbel zo ‘hard’. Ga niet naast elkaar zitten en reageer als “versterker” ook niet onmiddellijk op de eerste bijdrage. Houd liever enige afstand in ruimte en tijd, en begin je bijdrage met iets als “wat Brigitte net zei, dat lijkt me nou echt heel bruikbaar.”
Daar ben ik in een training mee aan de slag gegaan. In de pauze heb ik twee deelneemsters even apart genomen en hen geïnstrueerd. De andere wisten van niets. De ingehuurde acteur had ik juist de opdracht gegeven om een hoge status aan te nemen, veel te onderbreken en het woord te nemen. En wat bleek? Het werkte. Zowel de acteur (die ook niets wist van het “bondje”) als de andere deelnemers namen veel meer notie van de versterkte boodschap en reageerden er positiever op. Daarmee is geen wetenschappelijk bewijs geleverd, maar frappant was het, dus probeer het eens.


2. Blijf in de contactpositie
Het schakelen tussen hoge en lage status is belangrijk. Met een hoge status kom je eerder deskundig over, met een lage status vooral vriendelijk en benaderbaar. Train jezelf in de zogenaamde ‘contactpositie’. Van daaruit kies je steeds of je naar een hoge status gaat of juist naar een lage. Zo bouw je beurtelings aan je deskundigheid en je likeability. Daarmee vergroot je je invloed enorm!
Is je voorkeursgedrag vriendelijk en benaderbaar? Werk dan aan je hoge status. Ben je juist geneigd wat hoger van de toren te blazen? Werk dan aan je benaderbare kant.


3. Oogcontact nodigt uit!
Wie kijk je aan nadat je iets hebt gezegd? Mannelijke én vrouwelijke sprekers zijn geneigd om op dat moment vaker een man aan te kijken. Die dat doorgaans opvatten als een uitnodiging, met als gevolg dat mannen vaak als eerste reageren en ook meer aan het woord zijn (Tineke Willemsen, Universiteit van Tilburg).

Probeer eens om daar rekening mee te houden. Richt je op een potentiële medestander en niet op iemand van wie je meteen tegenvuur kunt verwachten.

| Rubriek Persoonlijke profilering

Wat doe je met ‘komma-sukkelzinnen’? Drie tips…

23 december 2016

Een van de meest hilarische momenten in de training Profilering & invloed is altijd het moment dat iedereen zich bewust wordt van de zogenaamde 'komma-sukkelzinnen'. De wat?! Een sukkelzin is een zin waar je “komma sukkel” achter kunt zetten:
'Dus je gaat ervan uit dat ik die nieuwsbrief morgen al af heb? (komma sukkel)'
'Je denkt zeker dat ik niets anders in mijn agenda heb staan. (komma sukkel)'
Uitvinder van de term is Jos Burger. Brigitte Kaandorp illustreert in dit filmpje prachtig hoe we ze soms krijgen toegediend. En de grote vraag is natuurlijk hoe je op sukkelzinnen reageert…

Zo pareer je Sukkelzinnen
Duidelijk is dat je met een sukkelzin impliciet of expliciet een relatievoorstel krijgt. Eentje van het kaliber ‘ik ben +, jij bent -’. Hoe kun je daar effectief op reageren?

Tip 1: Zorg voor een positieve wending
Of het nu gaat om een presentatie voor een volle zaal, voor een groep of om een-op-een-gesprek: maak een stap naar wat wél kan. Bijvoorbeeld:
‘De nieuwsbrief krijg ik vandaag niet af, maar morgen om 12 uur is hij klaar. Is dat op tijd?’

Tip 2: Vraag door
Een andere tactiek is de sukkelzin negeren en doorvragen:
‘Begrijp ik goed dat je bezorgd bent dat ik het niet op tijd af krijg?

Tip 3. Stel een grens
Blijft iemand je ondanks je vredelievende reacties bestoken met sukkelzinnen? Dan wordt het een heel ander verhaal, namelijk 'Witteboordenagressie'. Een voorbeeld daarvan:
‘Ik zal iemand vragen die wél kan plannen.’
Dan kun je maar één ding doen: weggaan van de inhoud en de relatie bespreken. Dat kan met de 4G-methode:

Gedrag
‘Ik hoor je zeggen dat je op zoek wilt naar iemand die wél kan plannen.’

Gevoel
‘Daardoor voel ik me niet serieus genomen.’

Grens
‘Als je blijft zeggen dat ik niet goed kan plannen, kan ik je niet verder helpen.’

Gewenst
‘Als je daarmee stopt help ik je graag verder.’

Waar kies je voor? Wat wil je?

Geef de ander de tijd om tactisch terug te trekken te hergroeperen. Na zijn beslissing kun je de samenwerking al dan niet vervolgen.

Kortom: wees alert op sukkelzinnen! Of denk je soms dat je dat niet kunt?

| Rubriek Persoonlijke profilering

De Kleine Professor en de Grote Gevolgen

27 april 2016

Valkenburg Trainingen - de kleine professor

 

Je ziet hem niet, je hoort hem nauwelijks, maar bij sommige mensen is hij er altijd. En die aanwezigheid kan funeste gevolgen hebben voor je optreden in de buitenwereld en zeker voor een overtuigende presentatie. Wie is de Kleine Professor? Waar komt hij vandaan en hoe zet je hem uit?


Neem Eva. Bij haar eerste presentatie in onze training sprak ze snel, met een hoge stem en met een permanente glimlach. Toen ik vroeg hoe belangrijk het onderwerp voor haar was zei ze: heel belangrijk! Ik vroeg hoe het dan kwam dat ze die importantie niet meer liet zien. “Stel je voor dat je gewoon zegt dat je het anders wilt, dat je het er niet mee eens bent, dat je wilt dat het anders gaat?” Ze kromp ineen, letterlijk.
Dan hoef je geen psychoanalyticus te zijn om te vermoeden dat er iets uit haar jeugd meespeelt. En ja, even later vertelde Eva dat ze als kind vaak boos was op haar ouders. Dat mocht niet. Daarom schreef ze het stiekem op een briefje: Eva is boos op papa en mamma! Helaas vonden haar ouders het papiertje en ze kreeg enorm op haar kop: ‘Dat zijn geen woorden voor een meisje’.


Of neem Diederik, ook een deelnemer aan een presentatietraining. Vooraf schetste hij zijn probleem: hij probeert in klantgesprekken altijd een goede sfeer te creëren, maar het lijkt alsof niet iedereen daarvan gediend is. En dan raakt hij in paniek. Want wat willen ze dan van hem? Het liefst zou hij de benen nemen.
Die onrust springt in het oog. Hij vindt de training spannend. Hij wiebelt voortdurend op zijn stoel, friemelt met wat hij maar voor handen heeft en geeft meestal een ontwijkend antwoord als ik hem iets vraag. Tussendoor kijkt hij bijna verlangend naar de deur.
Ook hij lijkt last te hebben van een ‘elastiekje’ dat hem ongewild terugtrekt naar zijn jeugd. En ja, desgevraagd vertelt Diederik dat hij een zeer dominante vader had die aan een vechtsport deed. Diederik, zijn moeder en zijn broer kregen regelmatig klappen. Diederiks strategie was om eerst proberen vrede te stichten. Als dat niet lukte vluchtte hij naar het schuurtje.
Dat reactiepatroon speelt hem nu nog parten. Diederik wil het liefst iedereen te vriend houden. Als dat niet lukt maakt hij zich in ieder geval mentaal uit de voeten. Hij verliest zijn professionaliteit, hij verliest zichzelf.


Zomaar twee voorbeelden van de ontwrichtende invloed van de Kleine Professor op latere leeftijd. Want zo heet in de Transactionele Analyse de Volwassene die we als klein kind in ons dragen. De Kleine Professor probeert in die levensfase de wereld om ons heen te begrijpen en te hanteerbaar te maken. En met succes. Zeker voor kinderen in een onveilige opvoedingssituatie zorgt de Kleine Professor voor bescherming. De Kleine Professor zoekt overlevingsstrategieën om onveilige situaties te vermijden. De Kleine Professor zorgt ervoor dat je als kind de goede besluiten neemt.
Wie geluk heeft, zal zijn Kleine Professor geleidelijk ontgroeien. Maar soms is hij hardnekkig en vasthoudend. Hij fluistert je nog steeds in wat je wel en niet moet doen. Niet per se hoorbaar, we hebben het over een onbewuste interne dialoog. Om jezelf goed te kunnen presenteren is het belangrijk om dat te ontdekken en te erkennen. Want natuurlijk: vroeger had hij een belangrijke rol. Kinderen verkeren immers vaak niet in de positie om zich tegen hun ouders te verzetten. Uit liefde of juist uit angst voor hun opvoeders geven ze zo nodig een deel van zichzelf op. Maar dat was toen. Als volwassene wordt het hoog tijd om de Kleine Professor te bedanken voor bewezen diensten en hem vervolgens bij te zetten in de vitrine met jeugdherinneringen.


Diverse deelnemers maken in onze trainingen een begin met dat afscheid. Soms gaat dat bijna vanzelf als het kwartje is gevallen en de Kleine Professor is ontmaskerd. Soms is er wat meer tijd voor nodig. Maar ook dan is er vaak al de opluchting over een inzicht waardoor alles op zijn plek valt. Niet dat de deelnemers aan de trainingen voornamelijk zwakke broeders zijn. Integendeel, het zijn meestal mensen die bereid zijn te onderzoeken welke factoren hen beperken in het zelfbewust naar buiten treden. Tegelijkertijd zijn ze moedig genoeg om daarvoor eerst nog even de weg naar binnen moeten inslaan. Juist omdat ze verder willen.


Eva was daarvan een prachtig voorbeeld. We ontdekten dat haar Kleine Professor nog steeds commandeerde: ‘pas je aan; zeg niet wat je voelt of vindt, dat doen meisjes niet!’ Ze kon het elastiekje diezelfde dag nog doorknippen. Haar afsluitende presentatie was weergaloos.

 

| Rubriek Persoonlijke profilering

De psychologie van succes

21 juni 2015

Valkenburg Trainingen - Neuroplasticity

 Tegenover me zat een vrouw van rond de 40; vakinhoudelijk sterk, hoog opgeleid, leidinggevende functie. Het ging om een intake voor de training Persoonlijke Profilering. Ze zat ineengedoken, sprak zachtjes, de armen dicht langs haar lichaam, hoofd een beetje scheef. Haar vraag was dan ook geen verrassing: hoe kan ik mezelf steviger neerzetten?

Die vraag kun je vanuit verschillende lagen benaderen. Energetisch, psychologisch, gedragsmatig, maar ook vanuit lichaamshouding. Als tip voor de tijd tussen de intake en de training vroeg ik of ze haar borst wat vooruit kon steken, recht op haar stoel kon gaan zitten en met de armen op tafel. Ze deed een voorzichtige poging, ik nodigde haar uit er nog een schepje bovenop te doen. Dat probeerde ze wel, maar het hield nog steeds niet over. Ondertussen sputterde ze dat het niet bij haar paste. Toch was ze al meer aanwezig, haar stem klonk lager en voller. Maar de twijfel in haar ogen sprak boekdelen: dit leer ik nooit…
Hoogste tijd dus voor wat neuro-plastische chirurgie. Want was is het geval? Ontwikkelingen in de neurowetenschappen hebben de laatste jaren een revolutie ontketend in het denken over ons brein. Van een orgaan dat twintig jaar groeit om daarna alweer af te takelen transformeert het beeld van onze hersenen naar een netwerk dat permanent verandert. Recent onderzoek rond neuroplasticiteit leert dat neurale veranderingen bovendien in luttele uren kunnen optreden, bijvoorbeeld dankzij stevige stimulatie.
De vraag aan haar was dus eigenlijk: gun je jezelf die stevige stimulatie? Is je ‘mindset’ gericht op groei of op consolidatie?
Carol Dweck, hoogleraar psychologie aan Stanford University, stelt dat het ontwikkelen van een growmindset een belangrijk ingrediënt is voor succes. Mensen met een growmindset zijn ervan overtuigd dat hun capaciteiten ontwikkelbaar zijn. Ze durven risico’s te nemen, ze hebben geleerd dat je dankzij vallen en opstaan verder komt.
De tegenpool ervan is de fixed mindset. De anti-groeistem van het duiveltje dat zegt dat je niet voor jezelf mag opkomen; dat zich schaamt als je nee hebt gezegd; dat vindt dat iedereen je aardig moet vinden; dat zegt dat je incompetent bent en dat dat je eigen schuld is.
Die stem kun je pareren door een growmindset te ontwikkelen. Welke goede ervaringen heb je met groei, bij jezelf of anderen? Wat kon je eerst niet en nu wel? Wat ging vroeger moeizaam en loopt nu als een tierelier?
Mijn voorspelling: ik weet nu al dat de dame in kwestie over vier maanden het lef heeft om zich duidelijk te profileren. Waarom? Omdat ik haar zal stimuleren om tijdens de training iedere kleine stap voorwaarts te verwelkomen, en die niet af te doen als miniem maar te omarmen als de eerste trede van de trap naar de volgende verdieping.

| Rubriek Persoonlijke profilering

Kip!

16 december 2014

Bijna Kerst, dus kip. Maar wat voor kip? En welke pertinent niet? Een woordvoerder van een grote supermarkt probeerde in een debat het woord ‘plofkip’ te vermijden en het begrip ‘gangbare kip’ te framen. Een wat??! Ja echt: een gangbare kip. Aandoenlijk om te zien hoe averechts krampachtigheid kan uitpakken…

 Natuurlijk wil je als grootgrutter niet geassocieerd worden met plofkippen. Dus heeft het bedrijf een list bedacht: we gebruiken het woord gewoon niet. In plaats daarvan hebben we het over Hollandse kip, gangbare kip, of kip van morgen. Als we maar vaak genoeg ‘gangbaar’ zeggen, zullen mensen begrijpen dat we niks raars doen, moet de communicatiestrateeg hebben gedacht. Of misschien gewoon: if you can’t beat them, confuse them!

De tegenpartij heeft het een stuk makkelijker. Die hoeft zich niet in bochten te wringen, zit er ontspannen bij en zegt gewoon plofkip als het over een plofkip gaat. Dat schept helderheid en zet je op een 3-0 voorsprong in de discussie. Leerzaam en vermakelijk.

| Rubriek Persoonlijke profilering

Zelfbewust in twee minuten

19 maart 2014

Twee minuten slechts. Zolang heeft je lichaamnodig om extra testosteron aan te maken, maar je cortisolspiegel juist te laten dalen. Het gevolg: meer power en minder stress. Dus wil je een krachtige presentatie neerzetten? Trek je vooraf twee minuten terug achter de coulissen of op het toilet en maak jezelf groter en breder. Letterlijk! Niet overtuigd? Bekijk het filmpje waarin sociaal psycholoog Amy Cuddy vertelt over haar onderzoek en de aantoonbare relatie tussen houding, hormonen en gedrag.

 

 

| Rubriek Persoonlijke profilering

Witteboordenagressie in Utopia

19 maart 2014

VT-utopiaAch ja, de jij-boodschap. Onlangs was de vraag van een deelnemer aan de training Persoonlijke profilering hoe je omgaat met mensen die je consequent denigrerend behandelen.

Dan hebben we het dus over een van de drie vormen van agressie, namelijk de witteboordenagressie. Een vervelend soort van agressie, want het is net gas. Je ziet het niet, je ruikt het niet en je hoort het meestal pas als de zaak ontploft. Dat komt doordat de witteboordenagressor je vriendelijke aankijkt, beleefd glimlacht en zijn mokerslagen verpakt in keurige volzinnen. Van die dubbele boodschap raak je in de war en je raakt gaandeweg geïrriteerd.

Geen wonder, want het relatievoorstel is: ik ben oké, jij bent een niemendalletje. Je neiging is om een inhoudelijke discussie te gaan voeren, maar die maakt het doorgaans alleen maar erger. Ook logisch, want feitelijk moet je eerst op relatieniveau orde op zaken stellen. Maar hoe?

Veronderstel dat iemand tegen je zegt: 'Dat heeft te maken met strategie, voor zover u daar verstand van heeft’. Dan zet je drie stappen:

 1. Geef een ik-boodschap: ‘Als u zegt dat ik geen verstand van strategie heb voel ik mij niet serieus genomen.’ (Een ik-boodschap brengt namelijk de witteboordenagressor even in de war)

 2. Stel dan een grens en zeg: ‘Als u stopt met beweren dat ik daar geen verstand van heb wil ik verder praten. Als u ermee doorgaat beëindig ik dit gesprek.’

 3. Zeg tot slot: ‘Waar kiest u voor? Wat wilt u? Stoppen of doorgaan?’

 Voor centralisten op de meldkamer van 112 is het omgaan met dergelijke agressie de belangrijkste leervraag, zo merkte ik afgelopen week tijdens een training. Dat maakt nog maar weer eens duidelijk waarom het ook een vast onderdeel is van onze training Persoonlijke Profilering.

 En Utopia? Er wordt heel veel gerookt in deze heilstaat, viel me op. Wordt dit programma soms mede mogelijk gemaakt door Philip Morris?

| Rubriek Persoonlijke profilering

Wat is dat?

28 maart 2012

Het duurt maar vijf minuten en toch gaat het over het hele leven. Over liefde, over ouders, over kinderen. Over verwondering over een mus, tegenover de gepreoccupeerdheid met de waan van de dag. Over nieuws van ver weg en over wat zich aandient binnen handbereik. En vooral over de perspectiefwisseling als eyeopener. Precies daar waar we in de training Persoonlijke profilering mee bezig gaan.

Dat wilde ik allemaal gaan uitleggen. Maar waarom eigenlijk? Kijk liever zelf. Vijf minuten en eenendertig seconden.

| Rubriek Persoonlijke profilering

Pagina 1 van 2