Met zachte precisie

In Brussel doorliep ik de internationale theaterschool van Luc de Smet, op dat moment de grote vernieuwer met zijn manier van theater maken. Ik woonde in hartje Brussel, in een voormalig nonnenklooster. Overdag keihard werken, ’s avonds tot laat in de staminee.

Op een nacht luisterde ik naar de radio. De wereldpolitiek was meestal ver weg, maar op die avond in januari 1991 brak de Golfoorlog uit. Via mijn krakende transistor hoorde ik hoe in Irak de eerste bommen vielen, gevolgd door commentaren vol ongeloof. Operatie Desert Storm was begonnen. De hele nacht ben ik diep onder de indruk blijven luisteren.

De volgende dag moest ik gewoon naar les. We werkten al weken met maskers, speciale leren maskers uit Italië. Je gezichtsuitdrukking werd zodoende uitgeschakeld, in de zoektocht naar de essentie van beweging en materialen.

Die dag deden we de seizoenen. De lente heeft een andere beweging, een ander geluid, een andere architectuur in de ruimte dan bijvoorbeeld de winter. Het probleem was alleen dat de oorlog nog in mijn trommelvlies natrilde. Hoe kon ik de lente spelen terwijl in Irak mensen en steden werden gebombardeerd? Ik besloot, als een soldaat van de waarheid, de oorlog na te spelen.

Iedereen was in de war, ook de docent. ‘Wat je deed leek niet op lente, meer op oorlog,’ zeiden ze. ‘Klopt,’ zei ik. Dat werd me bepaald niet in dank afgenomen. Ik had me niet aan de opdracht gehouden. Ik zei dat ik me niet klakkeloos aan theater kon wijden, terwijl elders in de wereld zoveel ellende was.

Later hoorde ik dat Luc de Smet er in de groep na ons wel aandacht aan had besteed. Hij had tegen de studenten gezegd dat de oorlog was uitgebroken. ‘We staan nu voor een leeg theater, terwijl we meeleven met alles wat er is,’ zei hij. ‘Daarom gaan we vandaag met zachte precisie aan het werk. Dat is wat ons te doen staat.’

Gisteren was ik met Chris bij Ikea. Hij zocht een hangmappenladeblok, ik een nieuwe keuken voor kantoor. We tilden de nodige dozen in de auto. Toen ik thuiskwam hoorde ik voor het eerst over de aardbeving en de tsunami in Japan. Huiveringwekkende beelden, zoveel verwoesting.

Wat nu? Wat heeft het voor zin om een kantoorkeuken te plaatsen? Toen dacht ik ineens aan Luc en ik weet weer hoe het moet. Met zachte precisie.

Reacties  

 
#1 Annet 06-04-2011 15:19
Mooi stukje Syl.
Het blijft altijd waar!
liefs, annet
Citeer
 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen