2012: De kracht van het klein

18 december 2012

 

Valkenburg_TrainingenHet jaar zit er bijna op. De laatste loodjes zijn inderdaad niet van vederlicht eendendons, maar vooruit, nog snel even een terugblik. En ja, het was een enerverend jaar. Nieuwe samenwerkingsverbanden, leuke collega's, grote spannende opdrachten en kleine verrassende klusjes. Alle open trainingen zijn dit jaar doorgegaan. De opleiding tot presentatiecoach is panklaar. Maar het belangrijkste wat ik meeneem naar 2013 is een reclametekst. “Klein. Het nieuwe groot.” Die zin blijft hangen. Klein. Het nieuwe groot. Vraag me niet welke auto, laptop of boxspring ermee wordt aangeprezen, maar de zin haakt aan bij mijn manier van werken.

Ik geloof namelijk in de kracht van klein. Een voorbeeld? Een van de deelnemers aan een incompanytraining Persoonlijke profilering is een stille, onopvallende vrouw. In de loop van de serie bijeenkomsten zie ik haar steeds meer in haar kracht komen. Ook haar collega’s raken gaandeweg onder de indruk van haar verborgen kwaliteiten. Ze blijkt heel mooi te kunnen schrijven. Ze heeft prima ideeën over de gang van zaken in het bedrijf en ze laat die steeds vaker horen. Haar wangen krijgen kleur als ze praat. Alles aan haar krijgt kleur. Ze heeft haar plek ingenomen. Een klein wonder.

En ja, daar doe ik het voor! Ik sluit het jaar af, bekaf, maar toch ook heel tevreden. Op naar 2013!

| Rubriek Kanttekeningen

Met zachte precisie

15 maart 2011

In Brussel doorliep ik de internationale theaterschool van Luc de Smet, op dat moment de grote vernieuwer met zijn manier van theater maken. Ik woonde in hartje Brussel, in een voormalig nonnenklooster. Overdag keihard werken, ’s avonds tot laat in de staminee.

Op een nacht luisterde ik naar de radio. De wereldpolitiek was meestal ver weg, maar op die avond in januari 1991 brak de Golfoorlog uit. Via mijn krakende transistor hoorde ik hoe in Irak de eerste bommen vielen, gevolgd door commentaren vol ongeloof. Operatie Desert Storm was begonnen. De hele nacht ben ik diep onder de indruk blijven luisteren.

De volgende dag moest ik gewoon naar les. We werkten al weken met maskers, speciale leren maskers uit Italië. Je gezichtsuitdrukking werd zodoende uitgeschakeld, in de zoektocht naar de essentie van beweging en materialen.

Die dag deden we de seizoenen. De lente heeft een andere beweging, een ander geluid, een andere architectuur in de ruimte dan bijvoorbeeld de winter. Het probleem was alleen dat de oorlog nog in mijn trommelvlies natrilde. Hoe kon ik de lente spelen terwijl in Irak mensen en steden werden gebombardeerd? Ik besloot, als een soldaat van de waarheid, de oorlog na te spelen.

Iedereen was in de war, ook de docent. ‘Wat je deed leek niet op lente, meer op oorlog,’ zeiden ze. ‘Klopt,’ zei ik. Dat werd me bepaald niet in dank afgenomen. Ik had me niet aan de opdracht gehouden. Ik zei dat ik me niet klakkeloos aan theater kon wijden, terwijl elders in de wereld zoveel ellende was.

Later hoorde ik dat Luc de Smet er in de groep na ons wel aandacht aan had besteed. Hij had tegen de studenten gezegd dat de oorlog was uitgebroken. ‘We staan nu voor een leeg theater, terwijl we meeleven met alles wat er is,’ zei hij. ‘Daarom gaan we vandaag met zachte precisie aan het werk. Dat is wat ons te doen staat.’

Gisteren was ik met Chris bij Ikea. Hij zocht een hangmappenladeblok, ik een nieuwe keuken voor kantoor. We tilden de nodige dozen in de auto. Toen ik thuiskwam hoorde ik voor het eerst over de aardbeving en de tsunami in Japan. Huiveringwekkende beelden, zoveel verwoesting.

Wat nu? Wat heeft het voor zin om een kantoorkeuken te plaatsen? Toen dacht ik ineens aan Luc en ik weet weer hoe het moet. Met zachte precisie.

| Rubriek Kanttekeningen

Schande!

15 januari 2011

Vroeger werden mensen aan de schandpaal genageld en bekogeld met tomaten. Nu hebben we linked in. Zomaar een misdaad:  Iemand van een gerenommeerd bedrijf houdt een presentatie tijdens een Nieuwjaarsborrel. Ik was er niet bij maar volgde de discussie erover op Linkedin. De man kreeg en plein public een regen van virtuele tomaten naar zijn hoofd. Ook zijn werkgever bleef niet buiten schot, maar kreeg de volle laag. ‘Saaie spreker, saai bedrijf.’

Wat ik daar van vind? Ten eerste dat LinkedIn niet de aangewezen plaats is voor zo’n terechtstelling. Maar opmerkelijk vind ik wel de vereenzelviging van employee en bedrijf. Anderzijds ken ik dat natuurlijk wel.  Eén verkoopster behandelt je als oud vuil en je neemt je meteen voor om nooit meer een voet in de Blokker te zetten.

Dat lijkt dus een menselijk trekje. En dat zou bedrijven te denken moeten geven. Iedere openbare presentatie van iedere werknemer draagt een risico in zich. Je kunt je rot “branden” maar één flater op een borrel en al dat werk is voor niks geweest. Waarom heeft ieder zichzelf respecterend bedrijf dan wel een PR-afdeling en een batterij communicatieadviseurs, maar niemand die presentaties stroomlijnt en bewaakt.

Daarom start ik een leergang waarin ik sleutelfiguren die verantwoordelijk zijn voor de branding van hun bedrijf opleid tot presentatiecoach. Zo’n presentatiecoach kan dan de meest voorkomende 'overtredingen' in presentaties rechtzetten en collega’s coachen in de presentatiestijl die bij hen past. Die werkwijze zorg ervoor dat voortaan iedere presentatie van iedere medewerker boeit en overtuigt.

En die afgebrande meneer van de Nieuwjaarsborrel mag ook best eens langskomen.

| Rubriek Kanttekeningen

Klanten werven voor dummies

20 december 2010

Business bootcamp, get clients now, help er zit een klant in mijn pijpleiding. Wie zijn clientèle wil uitbreiden kan dat overal leren. Maar het kan eenvoudiger.

Ik was een weekje in Turkije. Een gigahotel, alles inclusief. Maar het was wintertijd, dus hooguit een kwart van de kamers was bezet. Een zonvakantie? Helaas, het regende met bakken uit de lucht. Maar natuurlijk was er ook een welnesscenter. Vol personeel: gastvrij, vriendelijk en overvloedig.

Ik ging naar de pedicure. Al na een minuut vroeg ze of ik ook een manicure wilde. ‘French nails are zeer schön,’ zei ze en keek me opgetogen aan. Kun je nee zeggen tegen zoveel charme? Volgens kenners zijn French nails ordi en uit de tijd. Maar ach, voor een keertje…

Terwijl ze in razend tempo mijn nagels lakte keek ze me geschrokken aan. Ze wees naar haar wenkbrauwen. ‘Yours are viel zu viel,’ commandeerde ze met een vies gezicht, ‘nicht fraulich! Bischen abholen?’ Ik schoot in de lach. Vooruit dan maar. Binnen een minuut zat ik met mijn French nails in een stoel en begon ze aan mijn wenkbrauwen te plukken. Daarna pakte ze een touwtje en haalde het geroutineerd langs mijn wenkbrauw. ‘Allein in Türkisch,’ zei ze trots. Ik keek in de spiegel en schrok. Van mijn linkerwenkbrauw restte slechts een dunne rechte streep. Maar ja, de andere moest nu natuurlijk ook, anders werd ik wel een erg rare smiley.

Ze had mijn haar naar achteren vastgezet met een klipje. Zou ze ook maar even mijn haar wassen? ‘Niet nodig,’ zei ik. Niet uit het veld geslagen riep ze iets in het Turks naar een hulpje. En nog geen minuut later had ze een bakje met een baggertje in haar handen. ‘Wenkbrau braun machen!’

Ik moest lachen, niet omdat ik zo blij was met de streepjes boven mijn ogen, maar omdat ik hier binnen een uur leerde hoe je je omzet kunt verdubbelen en klanten door je pijplijn kunt persen. Gelukkig vrij heb ik het vrij rustig in januari en hoef ik weinig mensen uit te leggen wat er met mijn wenkbrauwen is gebeurd.

| Rubriek Kanttekeningen

Praten, praten en nog eens praten

01 december 2010

Op internet barstte de discussie los: wat moeten we met de reclame van Suitsupply? Wat vinden we van die strak-in-het-pakmannen naast, op of onder nauwelijks geklede dames? Verrassend en uitdagend, of smakeloos, seksistisch en niet geschikt voor jeugdige kijkers?

De tegenstanders van deze blote billboards worden weggezet als preutse Hollanders. De voorstanders houden wel van een geintje. Bovendien, zeggen zij, als je goed kijkt is de vrouw steeds degene met de macht. En de jeugdige kijkers? Een mooi aanknopingspunt om het met je kinderen nog eens over normen en waarden te hebben.

Ik vraag me af wanneer ik dat dan nog moet doen? Ik praat me al suf met mijn kinderen. Over hoe het komt dat Wilders zo populair is. Over wat er wordt bedoeld met een kopvoddentaks, waarom er criminelen in de Tweede Kamer mogen zitten, waarom kunst afgedaan wordt als linkse hobby, waarom in de katholieke kerk zoveel ontucht is gepleegd, waarom een politieman een meisje van 12 wurgt, waarom een schedel met diamanten kunst is en of dat ethisch verantwoord is.

Voorlopig heb ik dus mijn handen vol en ik zal vast de enige niet zijn. Maar los daarvan: waar blijven de billboards met strak geklede dames en mannen in een tangaslip? En zit ik daar eigenlijk op te wachten?

| Rubriek Kanttekeningen