Kijk en vergelijk: appels, peren en presenteren

Op zich vind ik het een wonderlijke uitdrukking: appels met peren vergelijken. Of liever gezegd: ik heb nooit begrepen waarom iedereen vindt dat het niet kan. Want dat kan toch heel goed? Dan zie je bijvoorbeeld dat de meeste appels rond zijn en veel peren juist de karakteristieke peervorm hebben (ook bekend van dames op leeftijd).
En nu hebben we dus een nieuwe variant: appels met koeien vergelijken. Ik hoorde die het eerst in een filmpje op Dumpert. We vallen middenin een Kamerdebat over recidive. Veroordeelden met een taakstraf gaan minder vaak weer in de fout dan mensen die voor hetzelfde vergrijp hebben vastgezeten, zo blijkt uit diverse onderzoeken. Dus kun je concluderen dat een taakstraf beter werkt om recidive te voorkomen, zou je denken. Mevrouw Helder van de PVV wil er niet aan. ‘Want,’ zegt ze, ‘iemand met een taakstraf was misschien wel recidivist geworden als hij een gevangenisstraf had gekregen.’
‘Gelooft mevrouw Helder dan helemaal niet in statistisch onderzoek?’ vraagt Sharon Gesthuizen (SP) vertwijfeld.
‘Dat vind ik nu eigenlijk appels met koeien vergelijken en iets met de haren erbij trekken. Daar geef ik nog niet eens antwoord op, mevrouw Gesthuizen.’
Maar dat doet ze toch. ‘Ik zeg… ik ga het dus nu wel doen via u mevrouw de voorzitter. Persoon A is niet met persoon B te vergelijken. Dat is toch iets heel anders als meetbare resultaten van een succes van… weet ik niet wat u er allemaal bij wilt gaan halen. Ik ga het ook maar niet doen. Persoon A is niet te vergelijken met persoon B.’
Vervolgens gaat mevrouw Helder over op de ‘herhaaltoetstechniek’. Misschien heeft ze geleerd dat je bij lastige vragen gewoon je boodschap moet blijven benadrukken. Daar lijkt het tenminste op, gezien de krampachtigheid waarmee ze het doet en het al even ingestudeerde groteske gebaar waarmee ze haar woorden steeds weer illustreert.
Maar zo eenvoudig is het niet. De herhaaltoetstechniek werkt alleen als je de weerstand serieus neemt en daarop inspeelt, maar ondertussen je kernboodschap in steeds andere bewoordingen overeind houdt. Dat is heel iets anders dan blindelings je standpunt herhalen, alsof er een kras op de plaat zit, en in heel je houding laten zien dat je de tegenpartij nog te min vindt om je schoenen te poetsen.
Daar lag dus een 100% kans voor de oppositie. Maar die bleek niet besteed aan Sharon Gesthuizen. ‘Ik vind het echt een kolderredenering,’ zei ze, ‘en ik vind het eigenlijk heel verdrietig dat ik op deze manier moet debatteren.’
Dat was niet sterk. We hadden een verbaal fileerder willen zien, een kundig debater die nog eens haarfijn had uitgelegd hoe het zit met appels, peren en statistiek. We kregen een emotionele uitglijder van iemand die voelt dat ze kan scoren, maar de bal huizenhoog over schiet.
En dat allemaal in een fragment van vier minuten. Leerzaam.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen